vlinderverwondering

Afgelopen weekend was het weer vlindertellen.
En ik deed mee. Een kwartiertje in de tuin op zoek naar de vlinders leverde een magere oogst. Maar toch, ik had ze goed geteld en bekeken en het doorgegeven aan de vlinderstichting.
Door goed kijken zie je ook in vlinders nog verschillen.
Zo zag ik op de dagpauwoog die voorbij kwam wat kleine gaatjes in de vleugeltjes.
Een klein gehavend exemplaar, maar daarom niet minder dartel.

Hoe verbaasd was ik toen we vandaag in de badkamer beneden dezelfde vlinder bij ons binnen aantroffen.

Alsof ze wilde zeggen: "Dank je wel, dat jullie zoveel zorg dragen voor het behoud van de vlinders in je tuin door al die mooie vlinderbloemige planten. Daar voel ik me thuis. En wat fijn ook dat je me echt gezien hebt, dat doet me goed. Ik kom je daarom even met een bezoekje vereren".

Voor de mooie aura-soma kleurenflesjes konden we haar bezoekje nog net even vastleggen.
Ik liet haar de vele kleuren en geuren zien en ruiken.
"Kijk, dit is allemaal gemaakt van heerlijke mooie bloemen. Allemaal geuren en kleuren die mensen raken en herinneren aan hun ware aard, aan wat ze werkelijk van binnen nodig hebben om in balans met zichzelf te kunnen zijn".

Daarna heb ik je toch maar vrijgelaten. Want zeg nou zelf, zo'n fotosessie is niet aan een vlinder besteed, zij wil toch het liefst gewoon in de buitenlucht vliegen.

Ja, wij hebben allemaal de behoefte om bevestigd te worden, om gezien te worden en om ons thuis te voelen op de plaats van onze bestemming, zodat onze ware aard tot haar recht komt.

kom buitenschilderen!

ZOMERZIN&buitenkunst, er staan nog een paar zonnige buitenschilderworkshops op het programma. Vrijdag 3 en zaterdag 4 augustus kun je bij mij komen schilderen.

Aan het begin van deze mooie zonnige week had ik de schildertafel al meteen buiten gezet. Dat leek me nou zo lekker, heerlijk schilderen in onze grote tuin. Creativiteit laat zich echter niet dwingen, alleen maar uitnodigen. Het weer nodigde me echter uit voor hele andere activiteiten. Zo heb ik fietsend verschillende stukken mooi Nederland gezien en bleef ik het schilderen maar uitstellen.

Maar ja, toen werden de weersberichten toch wel erg dreigend nat en een stuk frisser (gelukkig!) en was er van het buitenschilderen nog steeds niks gekomen. Vandaag dan maar, op die broeierig warme dag. Hadden we die zware tafel tenminste niet voor niks naar buiten gesjouwd. Puffend in de zon en onder de lindeboom, liet ik aquarelkleuren bewegen op papier. Genoot ik van een eenvoudig gebaar en voelde ik me helemaal in mijn element!

En omdat het echt zo fijn is om te doen, bied ik ook jullie nog een paar buitenschilderdagen aan. Leuk als je meedoet. Het beloofd prima buitenschilderweer te worden. Wel even opgeven van te voren als je mee wilt doen!

 

 

in volle bloei staan

De papavers staan zo mooi in volle bloei bij ons in de tuin. Daar kan ik enorm van genieten. En het bijzondere is, ik kan me niet herinneren dat ik ze zelf gezaaid heb. Ze zijn voor mijn gevoel dus ''aan komen waaien'', hebben hun plekjes gevonden tussen alle andere bloeiers.

Even haar naam opzoeken op internet en ik lees dat het de venus papaver betreft, een bloem met een vrouwelijke naam. Venus, de Romeinse Godin van de liefde, nodigt je uit je vrouwelijke kwaliteiten wat meer in het licht te zetten, vooral nu in de zomerperiode, maar natuurlijk ook in de rest van het jaar.

Als ik op de bloemennaam google kom ik op de schitterende schilderijen van Alice Buis. Alice schildert middels de fijnschildertechniek. Op haar website laat ze zien hoe haar verfijnde schilderijen tot stand komen. Zij heeft o.a. verschillende bloemen met vrouwenbeelden verweven. Het is de moeite waard om op haar site je over al dit moois te verwonderen.

In het boek: Intuitie als kompas lees ik toevallig net iets wat tot de verbeelding spreekt over vrouwelijkheid:

"De vrouwelijke geest is vrij van spanningen. Zo kun je ontdekken of je je vrouwelijke geest gebruikt:

1. Je hebt geen haast.
2. Je hebt geen mening.
3. Je hebt geen behoefte om iets te veranderen.
4. Als de dingen veranderen is dat oke.
5. Je bent bereid te wachten.
6. Je bent tevreden met jezelf.

Hoe vaak kies jij bewust voor deze zijnstoestand?"

We kunnen nu in deze heerlijke zomerse dagen in elk geval goed oefenen met deze zijnstoestand.

niet voor de poes

Zo, daar ben ik weer. Terug van weggeweest. En langzaam weer van zins om berichten op mijn blog te plaatsen. Wonderlijk wel dat mijn blog nog steeds dagelijks door vele tientallen bezocht wordt, ook al publiceerde ik bijna 3 weken geen nieuwe berichten. Het kan niet anders dan dat mijn berichten een tijdloos karakter in zich dragen.

Alle begin is moeilijk, dat geldt ook voor mij nu nadat ik helemaal uit het schrijven geraakt ben. De zomer is bij uitstek de tijd om alles even los te laten, in een ander ritme te komen. Het is goed om alles even te laten, ook al weet ik nu nog niet waar dit straks goed voor zal zijn. Een gebied wat ook weer onzeker voelt.

Dat alle begin moeilijk is gold zeker ook voor de vele vierdaagse lopers die vandaag van start gingen. Ruim 41.000 wandelaars liepen er vandaag bij ons door de straat. In een Hollands spreekwoord zeggen we dat iets 'niet voor de poes' is als het niet gemakkelijk is. Zou dat gezegde zo ontstaan zijn omdat poezen een wegloop instinct hebben voor alles waarmee wij mensen ons uitsloven om ons te bewijzen? En dat ze dan bij voorbaat al denken: geef mijn portie maar aan fikkie, mij niet gezien? Laat mij maar liggen in mijn mandje, ik ga lekker weer naar buiten als het weer rustig om me heen is?

Voorzichtig maakte ik poes deelgenoot van de drukte, en ja, ze (nou ja, het is een kater) ging zowaar even kijken door het raam om daarna weer heerlijk te verdwijnen in haar eigen gelukzaligheid.

Niet voor de poes, veel te moeilijk, veel te veel gedoe, veel te veel drukte, mij niet gezien.
Ik ga nog lekker even zomeren, geen grote doelen stellen, mijn gevoel achterna en we zien wel wat er van komt.

het adelaarsei

Een man vond een adelaarsei. Hij legde het in zijn kippenhok. De kippen broedden het ei uit en een adelaar zag het daglicht. Toen de jonge adelaar was opgegroeid zag hij hoog boven het kippenhok een adelaar cirkelen en voelde een diep verlangen in zijn gespikkelde lijf. Hij ging naar de oudste en wijste kip en vroeg: "Wat voor vogel cirkelt er toch zo hoog boven ons in de lucht? Waarom kan hij wel vliegen en wij niet?"
"Dat is een adelaar, de koning van de vogels. Wij zijn kippen", antwoordde de kip. "Wij zijn niet voorbestemd om te vliegen. Vergeet dat en wees een goede kip".

De adelaar gehoorzaamde want hij was een lief kind. Soms keek hij naar boven en voelde zich vreemd treurig wanneer hij de adelaar naar de zon zag vliegen. De tijd verstreek en op een dag wierp hij een laatste blik op de adelaar. Hij sloot zijn ogen en stierf in de overtuiging dat hij kip was.

kinderen

uit: De Profeet van Kahlil Gibran

Een vrouw, die een kindje aan haar boezem drukte zei:
Spreek tot ons over kinderen.

En hij zei:
Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochteren van 's levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel zij bij je zijn, behoren ze je niet toe.

Jij moogt hun geven van je liefde, maar niet van je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Jij moogt hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat je niet
bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.

Jij moogt proberen hun gelijk te worden, maar tracht
hen niet aan je gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug,
noch blijft het dralen bij gisteren.
Jullie zijn bogen, waarmee je kinderen
als levende pijlen worden weggeschoten.

De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige
en hij buigt je met zijn kracht, opdat zijn pijlen snel en ver zullen vliegen.
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter
een vreugde voor je zijn:
want zoals hij de vliegende pijlen liefheeft,
zo mint hij ook de boog die standvastig is.

een blij kind een met de natuur - foto Jacinta Kogelman

de parel

Een oester uit het Hollands Nauw,
kwam bij de dokter, met zijn vrouw.
Mijn man, zo sprak zijn echtgenote,
mijn man is altijd zo gesloten.
Hij is heel lief hoor, daar niet van,
maar 'k heb er zo weinig an.
Hij sluit zich op in zijn twee schelpen
en zegt: ik kan het ook niet helpen,
het is nu eenmaal mijn natuur.
Dat kan wel zijn, maar op den duur
dan wordt het saai, dat hele stille.
Och dokter, ik zou dolgraag willen

dat u eens ernstig met hem sprak
en hem voorzichtig openbrak.

De dokter fronste lang zijn voorhoofd
en zei: dat lijkt mij ongeoorloofd,
maar vindt meneer het een probleem
als ik een röntgenfoto neem?
De oester zweeg in alle talen.
De dokter ging zijn toestel halen.
Wie zwijgt stemt toe, dus komt u maar.
Het is in één minuutje klaar.

Ziezo de foto is genomen.
Als u er even bij wilt komen...
Wat zie ik daar? Och lieve help,
u hebt een parel in uw schelp!

Geen kleintje, nee, een hele grote!
Dus daarom bent u zo gesloten.
U denkt gewoon de hele tijd:
straks raak ik nog mijn parel kwijt.

Dat had de dokter goed gesnopen.
Héél langzaam ging de oester open.
Heel zacht ontsloot hij zich en zie:
daar lag de mooiste parel die
er ooit op aarde is gevonden.
Een onvoorstelbaar grote, ronde.

Zijn vrouw was zichtbaar aangedaan
en liet een zilte oestertraan.
Ze riep, van vreugde buiten zinnen:
Je bent zo mooi, zo mooi van binnen!
De oester zuchtte zachtjes: schat,
'k wist niet dat ik het in mij had.
Hij nam haar teder in zijn schelpen
en zei: ik kon het echt niet helpen.
Ik wilde wel, maar 't ging niet, heus...
De dokter snoot ontroerd zijn neus.
Hij zei: ik raad u aan, heer oester:
ga door met opengaan en koester
met zorg en niet door angst geplaagd
de parel die u in zich draagt.

Gedicht, Bette Westera, De zingende zaagvis