de wijsheid van een kind

Een bekwame onderzoeker zit aan zijn bureau geconcentreerd te werken aan een project om de wereld te verbeteren, als plots zijn dochtertje van vijf jaar binnenkomt.
‘Ik wil spelen’, zegt ze.
Maar de man antwoordt dat hij nu echt geen tijd heeft en dat ze hem moet laten verder werken aan zijn project. Na wat aandringen geeft het dochtertje toe en ze verandert van tactiek.
‘Laat mij dan helpen, zodat je vlugger klaar bent met de wereld te verbeteren’, zegt ze.

De man is helemaal vertederd en zoekt een oplossing. In een tijdschrift vindt hij een wereldkaart, hij scheurt die aan stukken en geeft alles aan zijn dochtertje met de opdracht dat zij de wereld opnieuw ‘in orde moet brengen’. Hij hoopt zo de rest van de dag van haar af te zijn, aangezien hij weet dat zijn dochter nog te klein is en dat zij het “beeld van de wereldkaart” nog niet eens kent.

Maar na een kwartiertje komt ze fier zijn bureau terug binnen met de wereldkaart netjes aaneengeplakt. ‘Klaaaaaaar’, roept ze uit.
‘Hoe heb je dát gedaan?’ vraagt de papa stomverbaasd.
‘Simpel’, zegt het meisje.
‘Toen jij het blad uit het tijdschrift scheurde, zag ik dat er op de achterkant een foto van een mens stond. Toen ik die wereld niet ineen kon puzzelen, heb ik dan maar alle stukken omgedraaid en eerst “de mens in orde gebracht”… Toen ik daarna het blad omdraaide, zag ik dat de wereld ook meteen in orde was gekomen’.  

Adolfo Perez Esquivel, Argentinië

kinderen

uit: De Profeet van Kahlil Gibran

Een vrouw, die een kindje aan haar boezem drukte zei:
Spreek tot ons over kinderen.

En hij zei:
Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochteren van 's levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel zij bij je zijn, behoren ze je niet toe.

Jij moogt hun geven van je liefde, maar niet van je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Jij moogt hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat je niet
bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.

Jij moogt proberen hun gelijk te worden, maar tracht
hen niet aan je gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug,
noch blijft het dralen bij gisteren.
Jullie zijn bogen, waarmee je kinderen
als levende pijlen worden weggeschoten.

De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige
en hij buigt je met zijn kracht, opdat zijn pijlen snel en ver zullen vliegen.
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter
een vreugde voor je zijn:
want zoals hij de vliegende pijlen liefheeft,
zo mint hij ook de boog die standvastig is.

een blij kind een met de natuur - foto Jacinta Kogelman

luisteren met je hart

Openstaan in het leven, je hart open houden, met je hart luisteren.
Dat is iets wat kinderen van nature nog heel gemakkelijk doen.
Maar wij als volwassenen zijn het een beetje verleerd.
We sluiten ons af om maar niet gekwetst te worden.
Maar de wereld wordt zoveel mooier als het ons wel lukt om weer met het hart te horen.
We kunnen weer leren om als een kind in het leven te staan.

Dit filmpje gaat over de kracht van luisteren, luisteren naar binnen, naar wat er in je leeft.
Het raakte me onlangs enorm.
Misschien jou ook?

jouw verhaal doet er toe

Ieder leven doet er toe.
Ieder mensenkind wil iets bijdragen in de wereld.
Ieder verhaal dat geleefd wordt is de moeite waard.

Wat een geschenk geven we onze kinderen en innerlijke kinderen als we ze de kans geven om zichzelf te zijn, zich te verbinden, zich te openen, zich te uiten, te creëren en fouten te maken.
Wat een gift aan de wereld als we ze vleugels geven zodat ieder mensenkind strijder van het licht kan zijn.

Wat is jouw bijdrage aan de wereld?
Waar sta jij van in vuur en vlam?
Als je doet in je leven waar je vol van bent, geef je jouw leven kleur.
Dan straal je pas echt!!